SAMEN stelde schriftelijke vragen over woonzekerheid mantelzorgers in Geldrop-Mierlo. Wat gebeurt er als iemand jaren voor een naaste zorgt en daarna de huurwoning dreigt te verliezen?
Aanleiding is een verhaal in het Eindhovens Dagblad. Een inwoner uit Geldrop zorgt al jaren dag en nacht voor haar ongeneeslijk zieke moeder. Moeder is de hoofdhuurder van de woning. De dochter is bang dat zij na het overlijden van haar moeder weg moet, omdat de woningcorporatie haar niet als medehuurder wil erkennen en geen uitzondering maakt. Uit respect voor de familie noemen wij hier geen namen.
Het is een ingrijpende situatie. Iemand zet jaren van haar leven opzij om voor een naaste te zorgen. En precies op het moment dat ze afscheid moet nemen, komt daar de onzekerheid over een dak boven het hoofd bovenop.
Waarom dit meer is dan één geval
SAMEN stelde al eerder vragen over een vergelijkbaar probleem. In 2023 ging het om een inwonende ouder die na het overlijden van een kind de woning dreigde kwijt te raken. Het college zei toen dat corporaties zich aan wettelijke regels moeten houden. Daarnaast zou het college de corporaties verzoeken om huurders nadrukkelijk te informeren over medehuurderschap en wat dat betekent.
Dat het nu opnieuw speelt, roept bij ons de vraag op of er sinds 2023 echt iets is veranderd. Is dat verzoek bij de corporaties terechtgekomen, en wat hebben inwoners daarvan gemerkt? Eerder schreven we al dat het in onze gemeente vaak ingewikkelder is dan nodig, zoals in Mantelzorgwoning nodig? In Geldrop-Mierlo vaak onnodig ingewikkeld!
We snappen heel goed dat sociale huurwoningen eerlijk verdeeld moeten worden. De wachtlijsten zijn lang en er is veel vraag. Tegelijk vinden wij dat langdurige mantelzorg, het voorkomen van dakloosheid en zorg binnen families ook zwaar wegen. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten.
Wat SAMEN het college vraagt
Marielle Verdouw stelde namens SAMEN zeven vragen aan het college. Daarin vragen we onder meer of het college de situatie kent en of er sinds 2023 nieuwe afspraken zijn gemaakt met Woonbedrijf en andere corporaties over de positie van langdurig inwonende mantelzorgers. We vragen het college ook of het zicht heeft op hoe vaak inwoners hierdoor na het overlijden van de hoofdhuurder hun woning kwijtraken.
Ook willen we weten of het college opnieuw met de corporaties in gesprek wil. Niet om de regels overboord te gooien, maar om te onderzoeken of inwoners eerder en beter te horen krijgen waar ze aan toe zijn. Wie weet dat medehuurderschap niet vanzelf geregeld is, kan op tijd nadenken over wat dat betekent.
Voor de langere termijn vragen we of de gemeente bij toekomstige prestatieafspraken met corporaties aandacht kan besteden aan deze groep. En welke hulp de gemeente kan bieden aan mensen die door het overlijden van een naaste hun woning dreigen te verliezen.
Wat SAMEN met deze vragen wil bereiken
Een gemeente kan een corporatie niet dwingen om iemand op het huurcontract te zetten. Dat hoort ook niet bij de rol van de gemeente. Maar de corporatie heeft hier zelf wel ruimte. Wat wettelijk niet hoeft, mag een corporatie nog altijd doen als zij de menselijke maat wil laten gelden. Het college staat ook niet met lege handen. Het kan het gesprek voeren, aandacht vragen in de afspraken met corporaties, en inwoners wijzen op hun mogelijkheden en op waar ze terechtkunnen voor hulp. Hoe die menselijke maat eruit kan zien, lieten we zien in SAMEN pleit voor menselijke maat in urgentieregeling.
Daar gaat het ons om. Mensen die langdurig voor een naaste zorgen, verdienen op zijn minst duidelijkheid en een gemeente die meedenkt. Door het overlijden van een naaste mag niemand zomaar dakloos raken, iets waar we eerder bij stilstonden in Komt dakloosheid wel voor in Geldrop-Mierlo? Met deze vragen wil SAMEN het onderwerp opnieuw op tafel leggen, zodat niemand er na jaren van zorg alleen voor staat.
Het volledige verhaal achter deze casus stond in het Eindhovens Dagblad. Dat artikel is deels alleen voor abonnees te lezen.
