Schriftelijke vragen gemeenteraad Geldrop-Mierlo zijn geen hinder, maar een plicht. Raadsleden zijn er om te controleren, te kaderen en inwoners te vertegenwoordigen. Dat vraagt om vragen – niet om stilte. Toch klinkt in Geldrop-Mierlo steeds vaker het verwijt dat er “te veel” schriftelijke vragen worden gesteld. Maar wie bang is voor vragen, is in feite bang voor controle.
Sommigen vinden dat SAMEN te veel vragen stelt. Wij vinden dat we gewoon ons werk doen. De afgelopen tijd krijgen we als partij SAMEN Geldrop-Mierlo regelmatig van collega’s uit de raad en het college te horen dat we “te veel vragen” stellen. Dat roept een principiële vraag op: hoeveel ruimte mag een raadslid eigenlijk nemen om het college ter verantwoording te roepen? En wat zegt het als kritische vragen worden gezien als overlast in plaats van als democratisch gereedschap?
Laat één ding duidelijk zijn: vragen stellen is geen hinder, het is onze plicht. De gemeenteraad heeft drie hoofdtaken: kaders stellen, controleren en inwoners vertegenwoordigen. Dat laatste doen we niet door te zwijgen, maar door te vragen — namens de mensen die niet zelf aan tafel zitten. Een vraag van SAMEN komt nooit uit verveling, maar uit betrokkenheid bij wat er in onze gemeente speelt.
Democratie begint bij vragen
Een gezonde lokale democratie leeft van nieuwsgierigheid. Alleen door te vragen, ontdek je wat er echt speelt, waar beleid wringt of waar inwoners zich niet gehoord voelen. Schriftelijke vragen zijn daarbij geen bureaucratische formaliteit, maar een concreet instrument om informatie boven tafel te krijgen. Ze maken zichtbaar hoe besluiten tot stand komen en of het college doet wat is afgesproken. Soms gaat het om grote dossiers — woningbouw, verkeer, duurzaamheid — maar net zo vaak om kleine kwesties die voor inwoners juist heel groot zijn. Een ontbrekend zebrapad, een onduidelijke brief van de gemeente of een situatie waar inwoners zich onveilig voelen: elk van die signalen verdient een serieus antwoord. En dat antwoord begint met een vraag.
Controle is geen wantrouwen
Dat kost soms tijd, ja. Democratie is geen snelproductie. Goede democratie kost aandacht, zorgvuldigheid en geduld. Maar die investering betaalt zich terug in vertrouwen, transparantie en beter beleid. Het verwijt dat raadsleden “te veel vragen” stellen, raakt de verkeerde kant van het probleem. Controle is geen vorm van wantrouwen, maar een kerntaak van de gemeenteraad. Een raad die niet vraagt, controleert niet. En een college dat niet wil antwoorden, sluit zich af voor de samenleving. Als het college stevig in de materie zit, zou het beantwoorden van een vraag geen weken hoeven duren. Sterker nog: elke vraag biedt de kans om beleid beter uit te leggen, fouten te herstellen of blinde vlekken te zien. Wie echt wil leren en verbeteren, zou vragen moeten verwelkomen.
“Wie bang is voor vragen, is bang voor controle. Democratie kan niet bestaan zonder het recht om te vragen en het lef om te antwoorden.”
Een volwassen bestuurscultuur vraagt om openheid
Een volwassen bestuurscultuur vraagt om openheid. Dat betekent dat het college niet alleen de plicht heeft om te antwoorden, maar ook de bereidheid moet tonen om kritiek te aanvaarden. Wie echt transparant wil besturen, ziet een vraag niet als last, maar als kans om vertrouwen te versterken.
Het juridisch fundament van het vragenrecht
Het stellen van schriftelijke vragen is geen gunst, maar een fundamenteel democratisch recht waarmee raadsleden het bestuur kunnen controleren en verantwoording kunnen vragen. Dat recht is verankerd in artikel 155 van de Gemeentewet, waarin staat dat raadsleden vragen mogen stellen aan het college en de burgemeester. Dit artikel geeft uitvoering aan de geest van artikel 68 van de Grondwet, waarin voor de landelijke politiek is vastgelegd dat volksvertegenwoordigers recht hebben op alle inlichtingen die zij nodig hebben om hun werk goed te doen.
In de gemeentelijke praktijk wordt dat recht uitgewerkt in het Reglement van Orde. Dat mag de procedure regelen — bijvoorbeeld de termijn waarbinnen antwoorden moeten volgen of de vorm waarin vragen worden gesteld — maar het mag het recht zelf niet beperken. Een voorstel om een maximum te stellen aan het aantal schriftelijke vragen zou daarom niet alleen onwenselijk zijn, maar juridisch en democratisch onhoudbaar. Het zou immers betekenen dat een raadslid, dat namens de inwoners controle uitoefent, op voorhand wordt beperkt in zijn mogelijkheid om informatie te vergaren. En zonder informatie is controle onmogelijk. Daarmee raakt een dergelijke beperking direct aan de kern van onze lokale democratie. Dat recht mag nimmer en te nimmer worden ingeperkt.
Vragen stellen is verantwoordelijkheid nemen
Bij SAMEN stellen we vragen omdat we ons verantwoordelijk voelen voor wat er in onze gemeente gebeurt. Wij geloven dat elke euro die de gemeente uitgeeft, elke vergunning die wordt verleend en elk besluit dat impact heeft op inwoners, moet kunnen worden uitgelegd. Vragen zijn daarvoor het beginpunt. Soms levert dat ongemak op, maar dat hoort bij politiek. Een goed bestuur is niet bang voor vragen, maar voor stilzwijgen. Een open college dat bereid is uit te leggen waarom keuzes worden gemaakt, wint aan gezag en geloofwaardigheid. Daarom zien wij het stellen van vragen niet als oppositievoeren, maar als het onderhouden van een gezonde democratie.
Democratie vraagt om lef
Een sterke gemeenteraad durft door te vragen. Een zelfverzekerd college durft te antwoorden. Alleen samen houden we de democratie scherp en transparant.
Bij SAMEN stellen we liever één vraag te veel dan één te weinig — want alleen door te blijven vragen, blijft de democratie levend, eerlijk en controleerbaar.
Bekijk alle schriftelijke vragen van de gemeenteraad Geldrop-Mierlo via deze openbare link.
